این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
مطالعات معماری ایران، جلد ۶، شماره ۱۱، صفحات ۱۶۹-۱۸۸
عنوان فارسی حفاظت معماری و نسبت آن با تاریخ معماری، با نگاه به تجربۀ حفاظت در ایران
چکیده فارسی مقاله حفاظت معماری و تاریخ معماری هریک مفهوم و حوزۀ جداگانه‌ای دارند. حفاظتْ حفظ اثر تاریخی و استمرار حیات آن را دنبال می‌کند و تاریخ معماری به‌دنبال شناخت و فهم معماری گذشته است. حفاظت با بناهای تاریخی که شواهد تاریخ معماری محسوب می‌شوند، سروکار دارد که علاوه‌بر سرنوشت این شواهد، تحقیق تاریخ معماری نیز اهمیت می‌یابد. در این تحقیق، به‌دنبال آنیم که بفهمیم رابطۀ حفاظت معماری و تاریخ معماری چگونه به‌وقوع می‌پیوندد و در این رابطه، چه نسبتی میان این‌ دو قابل‌تصور است؟ هدف از این نوشتار، فهم این نسبت برای پیشبرد تاریخ معماری ایران است. روش تحقیق به‌کاررفته، توصیفی‌تحلیلی و با اتکا به استدلال‌های عقلی است. راه به‌دست‌آوردن داده‌ها کتابخانه‌ای و در موارد محدود، مشاهدات میدانی بوده است. برای تبیین موضوعْ حفاظت در جایگاه عمل و جایگاه نظر شناسانده شده و تاریخ معماری در دو معنای تاریخ (1) معماری و تاریخ (2) معماری به‌کار رفته است. نقطۀ تلاقی و اشتراک حفاظت و تاریخ معماری در فضای کاری حفاظت و در دو پردۀ اصلی به‌وقوع می‌پیوندد. پردۀ نخست مربوط به مطالعات مقدماتی حفاظت است؛ زیرا اثر تاریخی (اثر معماری) را به‌درستی نمی‌توان مرمت کرد مگر آنکه به‌درستی شناخته شود و بخش مهمی از این شناخت در حوزۀ تاریخ معماری روی می‌دهد. پردۀ دوم در حین انجام عملیات حفاظتی روی می‌نماید. به این نحو که ممکن است نشانه‌هایی در بنای تاریخی آشکار شود که تا پیش از این شناخته شده نبود؛ این آثار درواقع شواهد تازه‌ای است که دست‌مایه‌ای برای تاریخ معماری محسوب می‌شود. نحوۀ عمل حفاظت و تاریخ معماری، آن‌ها را در نقش پیش‌برنده (خادم) یا سدکننده (مانع) نسبت به‌هم آشکار می‌کند. تجربۀ حفاظت در ایران نیز بیان‌کنندۀ رابطۀ میان حفاظت و تاریخ معماری است که آغاز جدیِ آن از میانۀ دهۀ 1340ش است. تاریخ‌نگاریِ معماریِ بناها و مجموعه‌هایی از قبیل مسجدجامع اصفهان، کاخ عالی‌قاپو، کاخ چهل‌ستون اصفهان، مسجدجامع اردستان، گنبد سلطانیه و دیگر بناها در حین حفاظت و مرمت به‌انجام رسید. مطالعات منتشرشده نشان می‌دهد شناختی که در حین حفاظت از بناها حاصل شده، مبتنی بر شواهد و اسناد پنهان در بنا بوده و نسبت‌به تاریخ‌نگاری‌هایی که از راه‌های دیگر حاصل شده، متفاوت است.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله حفاظت معماری، مرمت، تاریخ معماری، تاریخ‌نگاری معماری ایران، باستان‌شناسی،
عنوان انگلیسی Conservation of Architecture and its Relation to the History of Architecture:A Glance on Conservational Experiences in Iran
چکیده انگلیسی مقاله Conservation and history of architecture are separate disciplines, each having their own concepts. Conservation regards the protection of a historical property and the continued life of a monument, while the history of architecture tries to identify and understand the architecture of the past. Conservation deals with historical monuments that constitute remaining evidence of architectural history. In addition to the future of these monuments, an investigation of their history is also of paramount importance in conservation. In this research, we try to understand the kind of relationship between conservation of architecture and history of architecture. This paper aims to interpret their relationship for a better understanding of architectural history in Iran. The research employs a descriptive-analytical method and logical reasoning. Data collection procedure included library research and, in some cases, field observations. Furthermore, the subject of conservation was defined in both theory and practice and the history of architecture was provided with two interpretations. The confluence of the two disciplines comes about at two major points in the profession of conservation. The first point is at the phase of preliminary studies–which mostly fall in the realm of the history of architecture–without which proper conservation is impossible. The second point occurs in the practice of conservation when signs, which were unknown earlier, are discovered during conservation works. The signs are, in fact, new evidence to be used in history of architecture. The inter-relation of a conservationist’s method of conservation and his/her approach to the history of architecture can be either that of a facilitator or obstructor. Since the mid-1960s, conservation works in Iran express a relationship between architectural conservation and architectural history. Historiographies of some monuments such as the Masjed-e Jāme‘, Ālī-Qāpū Palace, and Chehel Sotūn Palace of Isfahan, as well as the Masjed-e Jāme‘ of Ardestan were written alongside conservation works. The studies published show that findings during the practice of conservation are based on evidence and facts coming from the monument, and hence, they are quite different from historiographies that were produced in other ways.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله حفاظت معماری, مرمت, تاریخ معماری, تاریخ‌نگاری معماری ایران, باستان‌شناسی
نویسندگان مقاله ذات‌الله نیک‌زاد |


رضا ابویی |


نشانی اینترنتی https://jias.kashanu.ac.ir/article_111786_712632226786eabf6964446cec2a912a.pdf
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده
نوع مقاله منتشر شده
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات