این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
مطالعات معماری ایران، جلد ۶، شماره ۱۱، صفحات ۱۲۵-۱۴۴
عنوان فارسی صورت ایوان در معماری ایرانی، از آغاز تا سده‌های نخستین اسلامی
چکیده فارسی مقاله ایوان یکی از فضاهای مهم و شاخص معماری ایرانی است که سابقۀ حضور آن به محوطۀ تاریخی حسنلو (طبقۀ چهارم، سدۀ 9 تا 11 ق.م) می‌رسد. استفاده از ایوان، طی سده‌ها و هزاره‌ها در معماری ایران نشان می‌دهد ایوان صورت پایدار و الگویی کهن در معماری ایرانی است که تداوم خود را از کهن‌ترین شواهد تا نمونه‌های متأخر همچنان حفظ کرده است. مقالۀ حاضر صورت ایوان و تحولات آن را در دوران قبل اسلام و دوران اسلامی موردبررسی و تحلیل قرار داده و تلاش کرده است به درک روشنی از ساختار ایوان برسد. شناخت صورت ایوان، برای فهم معنا و عملکرد آن ضروری به‌نظر می‌رسد. مقالۀ پیش رو با رویکرد تاریخی، ویژگی‌های ساختاری ایوان را بر مبنای بناهای شاخص از دوران قبل از اسلام و دوران اسلامی تشریح کرده است. بررسی ایوان‌ها نشان می‌دهد آن‌ها را می‌توان به سه گروه تقسیم کرد. ایوان‌ها در صورت‌های متنوعی چون ایوان ستون‌دار، ایوان طاق‌دار و ایوان با تلفیق طارما ظاهر شده‌اند. این اشکال متنوع در محور تقارن بناها و در مرکز یک ضلع یا اضلاع ساختمان، سازمان‌دهی شده و معمولاً با حیاطی در جلو و تالاری در پشت خود ترکیب شده‌اند. ایوان‌ها علاوه‌بر ایفای نقش ارتباطی با سایر فضاها، سبب به‌وجودآمدن طرح‌های یک یا چند محوری در بناها شده‌اند. چنان‌که به‌صورت یک واحد منفرد، زوجی، سه‌گانه یا چهار‌گانه به‌نمایش درآمده‌اند. تداوم ایوان در صورت‌های متنوع، ارزش و اهمیت این فضا را در سنت معماری ایرانی نشان داده و تجلی آن در ترکیب‌های مختلف موجب شده است تا ایوان به شاخص معماری ایرانی تبدیل شود.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله صورت ایوان، ایوان ستون‌دار، ایوان طاق‌دار، طارما، معماری ایرانی،
عنوان انگلیسی The Form of Iwān in the Context of Iranian Architecture, From the Beginning to the Early Islamic Centuries
چکیده انگلیسی مقاله The iwān is one of the most prominent spaces of Iranian architecture whose background can be traced to the historical site of Hasanlu IV (ninth to eleventh centuries B.C.). The inclusion of the iwān in Iranian architecture indicates that it is an historical model and a consistent feature of Iranian architecture, maintaining its continuity over centuries and millennia. This study investigates the form of iwān and its development from pre-Islamic to Islamic eras and attempts to provide a clear understanding of its architectural structure. Knowing the form of iwān is a necessary step in assimilating both its meaning and its function. Having a historical approach studying a number of highly recognized structures from both the pre-Islamic and Islamic periods, this article describes the structural features of the iwān in different eras. The analysis reveals that iwāns can be categorized in three groups: columned, vaulted, and iwāns with a tarma. These diverse forms appear in the center of one side or several sides of a building, organized on the symmetrical axis of the structures and typically combined with a courtyard in the front and a hall at the back. Iwāns not only communicate with other spaces, but also create single- or multiple-axis designs in buildings. Iwāns appear in the form of single, dual, triple or quadruple units. The continuity of the diverse configurations of the iwān indicates the value and significance of this element throughout the tradition of Iranian architecture. The manifestation of the iwān in various architectural combinations proves it as a distinctive feature of Iranian architecture.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله صورت ایوان, ایوان ستون‌دار, ایوان طاق‌دار, طارما, معماری ایرانی
نویسندگان مقاله عباسعلی رضائی‌نیا |
گروه باستان‌شناسی

نشانی اینترنتی https://jias.kashanu.ac.ir/article_111784_6deb8eed5a4b46a356a1a5e57161fd67.pdf
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده
نوع مقاله منتشر شده
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات